លោក ជីម ថមសុន ស្ថាបនិកក្រុមហ៊ុន Crown Worldwide បានផ្តល់បទសម្ភាស អំពីភាពជោគជ័យក្នុងមុខជំនួញរបស់លោក។ រូបថត : ក្រុមហ៊ុន Crown Worldwide
ក្រុមហ៊ុនដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ជនជាតិអាមេរិកដំណើរការរកស៊ីនៅ ប្រទេសកម្ពុជាគួរឲ្យកត់សម្គាល់មួយគឺក្រុមហ៊ុន Crown Worldwide Group ដែលមានសាខា ២៥០ កន្លែងក្នុង ៥៥ ប្រទេសជាមួយការរកស៊ីលើកដាក់ទំនិញប្រើប្រាស់ក្នុងផ្ទះ និងវត្ថុសិល្បៈ រក្សាឯកសារព័ត៌មាន ស្តុកទំនិញ ដឹកជញ្ជូន និងភស្តុភារជាលក្ខណៈក្រុមហ៊ុនទីបី។
ម្ចាស់ និងស្ថាបនិកក្រុមហ៊ុន លោក ជីម ថមសុន ជាជនជាតិអាមេរិកម្នាក់បានពិភាក្សាអំពីការជោគជ័យផ្នែកជំនួញរបស់ លោក ជាមួយអ្នករាយការណ៍ពិសេសនៃកាសែតភ្នំពេញ ប៉ុស្តិ៍ លោក Stuart Alan Becker តាមរយៈសំណួរ-ចម្លើយដូចខាងក្រោម។
សំណួរ : និយាយកាលពីអតីតកាល ក្នុងពេលដែលលោករស់នៅ ក្រុងយ៉ូកូហាម៉ាកាលពីឆ្នាំ១៩៦៥ តើលោកមានស្ថានភាពបែបណាដែរទៅ? សូមលោកអត្ថាធិប្បាយបន្តិចទៅមើល!
ចម្លើយ : នៅឆ្នាំ ១៩៥៨ ខ្ញុំបានទៅប្រទេសជប៉ុនដើម្បីសួរសុខទុក្ខឪពុកម្តាយខ្ញុំនារដូវ ក្តៅ។ ពួកគាត់ឈរជើងនៅមូលដ្ឋានយោធាជើងទឹកនៅយូកូស៊ូកា ហើយខ្ញុំទើបតែបញ្ចប់ឆ្នាំទីមួយនៅមហាវិទ្យាល័យ[ក្នុងរដ្ឋ សានចូស]ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក នៅឆ្នាំ ១៩៦១ ខ្ញុំបានទៅសួរសុខទុក្ខពួកគាត់ម្តងទៀតចំណាយពេលអស់ជាច្រើនខែ ប៉ុន្តែឪពុករបស់ខ្ញុំបានចូលនិវត្តន៍ពីកងទ័ពជើងទឹកហើយ និងបានកាន់តំណែងក្នុងក្រុមហ៊ុនដឹកជញ្ជូនមួយនៅក្រុងយ៉ូកូហាម៉ា។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំកំពុងរៀនថ្នាក់មហាវិទ្យាល័យនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែដំណើរចំនួនពីរលើកនោះធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំចង់វិលត្រឡប់ទៅជប៉ុន និងរៀនសូត្រថែមទៀតពីប្រទេសនេះ។ នៅពេលខ្ញុំបញ្ចប់ការសិក្សាពីមហាវិទ្យាល័យនៅឆ្នាំ ១៩៦២ ខ្ញុំបានចូលរួមជាមួយកងទ័ពជើងអាកាសអាមេរិកមួយរយៈពេលខ្លី ហើយក្រោយមកបានធ្វើដំណើរទៅជប៉ុននៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៦៣។ ខ្ញុំទទួលបានការងារនៅក្រុងយ៉ូកូហាម៉ាក្នុងក្រុមហ៊ុនដែលឪពុក ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើការឲ្យ [ដែលពេលនោះ គាត់បានវិលត្រឡប់ទៅកាន់អាមេរិកវិញហើយ] ប៉ុន្តែមួយឆ្នាំកន្លះក្រោយមក ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ឈប់ពីការងារ។ នៅពេលនោះហើយដែលខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តបើកក្រុមហ៊ុនតូចមួយរកស៊ី ដោយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមានប្រាក់តែ ៥០០ ដុល្លារសល់ពីប្រាក់សន្សំខ្ញុំ រួមនឹងសំបុត្រត្រឡប់ទៅអាមេរិកវិញដែលមានតម្លៃប្រមាណ ៥០០ ដុល្លារប៉ុណ្ណោះ។ វាជាទុនចាប់ផ្តើមដំបូងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមរកស៊ីតូចមែនទែន ប៉ុន្តែបានគ្រប់គ្រងរក្សាមុខរបរនោះឲ្យដំណើរការរៀងរហូតមក។
សំណួរ : តើលោកកើតនៅទីណា ហើយលោកមានបងប្អូនប្រុសស្រីប៉ុន្មាននាក់? តើឪពុករបស់លោកមានអាជីពអ្វីដែរ?
ចម្លើយ : ខ្ញុំកើតនៅរដ្ឋញូវជេស៊ី ហើយខ្ញុំមានប្អូនស្រីម្នាក់។ យើងធំដឹងក្តីឡើងនៅក្រុងមួយឈ្មោះបាយ៉ុន រដ្ឋញូវជេស៊ី(ស្ថិតនៅជិតក្រុងញូវយ៉ក)ដែលមានប្រជាជនរស់នៅ ៦៥ ពាន់នាក់នៅពេលយើងកើត ហើយនៅតែមានប្រជាជន ៦៥ ពាន់នាក់ដដែលនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ ឪពុកខ្ញុំចេញមកពីគ្រួសារក្រីក្រមួយ ហើយការងាររបស់គាត់តែងតែទាក់ទងទៅនឹងនាវា។ នៅពេលដែលខ្ញុំមានអាយុ ១៨ ឆ្នាំ គាត់នៅកំពុងធ្វើការលើនាវាដឹកប្រេងដែលរកស៊ីទៅមកទ្វីបអាមេរិក ខាងត្បូង។ នៅពេលសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរផ្ទុះឡើង គាត់មានបទពិសោធខាងផ្លូវសមុទ្រច្រើនណាស់ ហើយគាត់ទទួលបានការងារក្នុងជួរកងទ័ពជើងទឹកអាមេរិកក្នុងឋានៈជា មន្ត្រីថ្នាក់ទាបបំផុត ទោះបីគាត់ទទួលបានការអប់រំត្រឹមថ្នាក់ទី ៨ ក្តី។ ដោយធ្លាប់បាននិយាយបែបនេះ គាត់បានចំណាយពេលទំនេរជាច្រើនរបស់គាត់អប់រំទូន្មានខ្លួនឯង ហើយគាត់ពិតណាស់ជាមនុស្សដ៏ល្អម្នាក់។
សំណួរ : ក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ ៦០ និង ៧០ តើលោកបានដឹកនាំអាជីវកម្មរបស់លោកឲ្យរីកចម្រើនយ៉ាងដូចម្តេច? តើវាជាពេលវេលាដែលអាជីវកម្មរីកលូតលាស់ខ្លាំងបំផុតមែនទេ?
ចម្លើយ : បាទ! យើងពិតជាក្រុមហ៊ុនដែលរីកចម្រើនបំផុតស្ទើរតែផ្ដាច់មុខនៅ ទសវត្សរ៍ ៦០ និង ៧០ មែន។ នៅប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថា យើងគួរតែសាកល្បងរកស៊ីផ្នែកគ្រប់គ្រងព័ត៌មាន ហើយប៉ុន្មានឆ្នាំបន្ទាប់ពីការព្យាយាម យើងបានជោគជ័យក្នុងការនាំអាជីវកម្មនោះទៅក្រុងហុងកុង និងសិង្ហបុរី។ ខណៈមូលដ្ឋានអតិថិជនយើងរីកចម្រើន យើងបានពង្រីកអាជីវកម្មនេះតាមទីតាំងយើងច្រើនជាងមុន ហើយបច្ចុប្បន្នយើងជាក្រុមហ៊ុនធំបំផុតទីបីនៅលើពិភពលោករកស៊ី ផ្នែកគ្រប់គ្រងព័ត៌មានជាមួយក្រុមហ៊ុនលេខមួយ និងលេខពីរជាក្រុមហ៊ុនដែលកំពុងចុះបញ្ជីជាសាធារណៈ។
សំណួរ : ក្រុមហ៊ុនលោកហាក់ដូចជាក្រុមហ៊ុនជម្រើសសម្រាប់មន្ត្រីការទូតដែល ធ្វើការផ្ញើអីវ៉ាន់នៅជុំវិញពិភពលោក។ តើលោកចាប់ផ្តើមបែបនេះរបៀបណា ហើយហេតុអ្វីស្ថានទូតនានាជ្រើសរើសក្រុមហ៊ុន Crown ដើម្បីផ្ញើរបស់របរទាំងនោះ? តើធ្វើបែបណាទៅទើបលោកអាចបង្កើតទំនាក់ទំនងជឿទុកចិត្តគ្នាបាន ជាមួយការិយាល័យក្រៅចក្រភពអង់គ្លេស និងប្រទេសនិយាយភាសាអង់គ្លេសបាន?
ចម្លើយ : គុណសម្បត្តិសំខាន់របស់យើងមួយគឺថា យើងមានបើកការិយាល័យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងនៅលើទីតាំងជាច្រើននៅ ជុំវិញពិភពលោក។ ស្ថានទូត និងស្ថានកុងស៊ុលពេញចិត្តចំពោះការពិតដែលថា ពួកគេមានការិយាល័យ Crown នៅទីកន្លែងផ្ញើផង និងកន្លែងទទួលផង។ តាមពិត គ្រប់ក្រុមហ៊ុនអន្តរជាតិទាំងអស់ចូលចិត្តចំណុចនេះ។
ការបន្តផ្តល់សេវាកម្មក្នុងកម្រិតខ្ពស់នៅតាមសាខាទាំងអស់ជុំវិញ ពិភពលោកមានសារៈសំខាន់ណាស់ ហើយយើងខិតខំយ៉ាងខ្លាំងលើបញ្ហានោះ។ ខ្ញុំអាចបន្ថែមថា ការងាររដ្ឋាភិបាលជានិច្ចកាលផ្តោតសំខាន់ទៅលើរឿងតម្លៃ ដូច្នេះយើងត្រូវតែដេញថ្លៃដាក់តម្លៃប្រកួតប្រជែងមួយដើម្បីទទួល បានកិច្ចសន្យានោះ។
សំណួរ : តើលោកអញ្ជើញមកប្រទេសកម្ពុជាដំបូងនៅពេលណា ហើយតើលោកមានទស្សនៈយ៉ាងណាចំពោះកម្ពុជា?
ចម្លើយ :ខ្ញុំមកលេងប្រទេសកម្ពុជាដំបូងនៅខែមីនា ឆ្នាំ ២០០៥។ ខ្ញុំបានមកជាមួយភរិយាខ្ញុំក្នុងនាមជាទេសចរ ហើយប្រាកដណាស់ យើងបានទៅទស្សនាប្រាសាទអង្គរវត្ត។ នេះជាប្រទេសមួយក្នុងចំណោមប្រទេសនានានៅទ្វីបអាស៊ីដែលខ្ញុំពុំ ធ្លាប់មកលេង ហើយខ្ញុំទទួលបានចំណេះដឹងតាមរយៈអ្វីដែលយើងបានជួបប្រទះ។ ពេលនោះ យើងបានទៅរាជធានីភ្នំពេញ ហើយខ្ញុំបានមើលឃើញអ្វីដូចទេសចរដទៃឃើញដែរ ប៉ុន្តែយើងអាចផឹកស្រារសជាតិល្អគ្រប់ប្រភេទប្រចាំទ្វីបអាស៊ីបាន។ ខ្ញុំមិនមានការិយាល័យនៅទីនេះទេ ហើយមិនបានស្គាល់នរណាគេនៅទីនេះដែរ។ យ៉ាងណាក្តី នៅពេលដំណើរកម្សាន្តខ្ញុំបញ្ចប់ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំចង់វិលត្រឡប់មកវិញ។
សំណួរ : តើអ្វីជាមោទនភាពបំផុតសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនដែលលោកបានកសាងនេះ?
ចម្លើយ : ខ្ញុំធ្លាប់ត្រូវបានគេសួរជាច្រើនលើក នៅពេលខ្ញុំនិយាយទៅកាន់មនុស្សផ្សេងៗអំពីអ្វីដែលខ្ញុំចាត់ទុកថា ជាជោគជ័យសំខាន់ក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំអាចនិយាយប្រាប់លោកបានថា ខណៈខ្ញុំមានមោទនភាពចំពោះការរីកចម្រើននៃក្រុមហ៊ុននេះ វាមិនមែនទំហំនៃអាជីវកម្ម ឬទំហំការលក់ទេដែលជាជោគជ័យសំខាន់នោះ តែជាការពិតដែលខ្ញុំបានបង្កើតបរិយាកាសមួយដែលក្នុងនោះ មនុស្សម្នាមកពីជុំវិញពិភពលោកបានចូលរួមជាមួយក្រុមហ៊ុនខ្ញុំ និងបានមើលឃើញពួកគេធ្វើការល្អបានប៉ុនណា និងពួកគេអាចសម្រេចបានលទ្ធផលប៉ុនណា។ ខ្ញុំកោតស្ញប់ស្ញែងចំពោះសមិទ្ធផលរបស់ពួកគេខ្លាំងណាស់។
សំណួរ : លោកជាក្រុមហ៊ុនដឹកជញ្ជូន និងគ្រប់គ្រងរក្សាព័ត៌មានកាន់កាប់ជាលក្ខណៈឯកជនធំជាងគេបំផុតលើ ពិភពលោក។ តើហេតុអ្វីបានជាលោកបន្តរក្សាវាជាក្រុមហ៊ុនឯកជន?
ចម្លើយ : ខ្ញុំរក្សាក្រុមហ៊ុនខ្ញុំឲ្យនៅជាក្រុមហ៊ុនឯកជន ព្រោះខ្ញុំជាអ្នកមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំក្នុងការកសាងអាជីវកម្ម សម្រាប់រយៈពេលយូរ។ ជាទូទៅក្រុមហ៊ុនសាធារណៈតែងតែស្ថិតនៅក្រោមសម្ពាធឲ្យរាយការណ៍ អំពីប្រាក់ចំណេញប្រចាំត្រីមាសដើម្បីរក្សាការជំរុញតម្លៃហ៊ុនឲ្យ ឡើងថ្លៃខ្ពស់។ ដើម្បីធ្វើបែបនោះ ពួកគេតែងតែធ្វើសេចក្តីសម្រេចចិត្តដែលជំរុញឲ្យមានរូបភាពរយៈ ពេលខ្លី ប៉ុន្តែពុំបានគិតគូរអនាគតរយៈវែងរបស់ក្រុមហ៊ុនឡើយ។ យោងតាមគំនិតរបស់ខ្ញុំគឺថា ការកសាងមុខជំនួញមួយត្រូវឈរលើមូលដ្ឋានទុនរឹងមាំ ហើយយើងត្រូវការពារខ្លួនពីការវាយប្រហារពេលជួបឧបសគ្គ។
ដើម្បីភាពគង់វង្ស និងរីកចម្រើន ក្នុងមុខតំណែងការងារ ម្នាក់ៗតែងប្រឹងប្រែង ដើម្បីចូលបម្រើការងារក្នុងអង្គការ ឬក្រុមហ៊ុនអន្តរជាតិធំៗ។ ប៉ុន្តែ មានមនុស្សច្រើនណាស់ ដែលមានបញ្ហា
